دارالصفای خوی، مدفن شمس تبریزی

لطیف تر ز قمر گشت چهره ی زردم

دکان جمله طبیبان خراب خواهم کرد

که من سعادت بیمار و داروی دردم

شرابخانه ی عالم شده ست سینه ی من

هزار رحمت بر سینه ی جوانمردم

هزار حمد و ثنا مر خدای عالم را

که دنگ عشقم و از ننگ خویش فردم

چو خاک شاه شدم ارغوان  ز من رویید

چو مات شاه شدم جمله لعب را بردم

منم بهشت خدا لیک نام من عشق است

که از فشار رهد هر دلی که افشردم

رهد ز تیر فلک وز سنان مریخش

هرآن مرید که او را به عشق پروردم

خموش باش که گر نی زخوف فتنه بدی

هزار پرده دریدی زبان من هردم