هر مولانا شناسی لازم است که شمس رابشناسد و اگر شمس را نشناخت مولانا را نخواهد شناخت...

 

به لب شکر فشانت به ضمیر غیب دانت      که نه سخره جهانم نه زبون سرخ و زارم

به رخ چو آفتابت به حلاوت خطابت                که هزار ساله ره من ز ورای گرم وسردم

به هوای همچو رخشت به لوای روح بخشت     *که به جز تو کس نداند که کیم چگونه مردم *

به سعادت صباحت به قیامت صبوح               که سجل آسمان را به فر تو درنوردم

هله تا دوی نباشد کهن و نویی نباشد        که در این مقام عشرت  من از آن جمع فردم

بپریده از زمانه ز هوای دام و دانه                که در این قمار خانه چو هوای بی نبردم

 

نوشته شده در ساعت توسط سعید خویی| |